مهم نیست نوع حکومت ما چیست. دغدغه ی ما نباید نوع حکومت باشد. مهم نیست ما مشروطه پادشاهی داشته باشیم و یا جمهوری. در این شصت سال اخیر ما دو نوع حکومت داشته ایم که هر دو دیکتاتوری بودند. اما دیکتاتوری بودند نه به دلیل نوع حکومت. هر دو میتوانستند دموکراتیک باشند.
دغدغه ی ما باید آزادی بیان باشد. آزادی بیان مادر همه ی آزادی هاست. از آزادی بیان تمام آزادی ها زاییده می شوند. با داشتن آزادی بیان ما می توانیم به تمام آزادی ها، منجمله آزادی های لیبرالی برسیم. با آزادی بیان ما می توانیم به عدالت افتصادی، اجتماعی و قضایی برسیم. با آزادی بیان ما می توانیم ریشه های فساد در اقتصاد، اجتماع و دستگاه های دولتی، قضایی و دیوانی را بخشکانیم و از بین ببریم. با آزادی بیان ما می توانیم ریشه های خرافات را از فرهنگ خود بزداییم. با آزادی بیان ما می توانیم از بسیجی ها و آخوندها، انسان های متعادل, مدرن و سالم بساریم. با آزادی بیان ما می توانیم خامنه ای ها، جنتی ها و مصباح یزدی ها و احمد خاتمی ها را برای همیشه در قبرستان تاریخ دفن کنیم. با آزادی بیان ما می توانیم فرهنگ دیکتاتوری را به یک فرهنگ دموکراتیک و مدرن تبدیل کنیم.
آزادی بیان یعنی من بتوانم در مورد عالیرتبه ترین شخص مملکت بگویم و بنویسم؛ او را نقد کنم؛ و از او سئوال های سخت و بزعم خودش نامطلوب بپرسم. آزادی بیان یعنی چنانچه من مدارک و اسنادی در دست دارم که اعتبار و یا حقانیت حتی والاترین مقام دولتی و حکومتی را زیر سئوال می برد بتوانم بدون ترس آنها را به آگاهی همه برسانم. آزادی بیان یعنی گفتن حقایق بدون ترس از انتقام و یا مجازات. آزادی بیان یعنی آزادی مطبوعات. آزادی خبرنگاری جستجوگرانه. آزادی انتشار حقایق.
آزادی بیان یعنی آزاد بودن برای گفتن حقایق؛ حقایقی که برای بسیاری غیر قابل تحمل است ؛ حقایقی که دست دزدان و متقلبان و خائنان را رو می کند؛ و حقایقی که اجرای عدالت را تضمین می کند. آزادی بیان یعنی بیان حقیقت و فقط حقیقت. آزادی بیان برابر است با حکومت مردم بر مردم. آزادی بیان یعنی برابری، عدالت و استقلال. هر نوع حکومتی و هر سیستم سیاسی بدون آزادی بیان بدون کمترین تردید یک حکومت دیکتاتوری است. آزادی بیان مادر همه ی آزادی هاست.
اردشیر دولت
